സത്യവിശ്വാസികൾ ആരാണ് ?

വ്യക്തികൾ എന്ന നിലയിൽ സമൂഹവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ പലരും വളരെയേറെ അബദ്ധ ധാരണകൾക്ക് വിധേയരാണ്. അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തെറ്റു ധാരണ ജനങ്ങളിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഈശ്വര വിശ്വാസികളാണെന്നതാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, വിചിത്രമായ ഒരവസ്ഥയിലാണ് ആളുകളിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും.

പലരും കരുതുന്നത് താഴെ പറയും പ്രകാരമാണ് :

“ജനങ്ങളെല്ലാം ദൈവവിശ്വാസികളാണ്. ഞാൻ മാത്രം ദൈവത്തിലും മത കാര്യങ്ങളിലും സംശയിക്കുകയും അവിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടായിരിക്കണം.”

എന്നാൽ എന്താണ് യാഥാർത്ഥ്യം?

വിശ്വാസമില്ലായ്മ ഒരു കുഴപ്പമേ അല്ല.

സംശയിക്കുന്നതും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതും മനുഷ്യൻറെ സഹജ സ്വഭാവമാണ്.

തന്നെപ്പോലെ തന്നെ അന്യരും ഇതേ സംശയങ്ങൾ വച്ചു് പുലർത്തുന്നു എന്ന് മിക്ക ആളുകളും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ആളുകൾ കൂടുന്നിടത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടോ മോശക്കാരനാണ് താൻ എന്ന ഒരു തോന്നലാകും പലർക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭക്തികാര്യങ്ങളിൽ തൻറെ ‘വിപരീത ബുദ്ധി’ അന്യർ അറിയരുതെന്ന കരുതലോടെ മറ്റുള്ളവർക്കിടയിൽ മോശക്കാരനാണെന്ന് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ ചിലർ വലിയ ഭക്തന്മാരായി അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യും!

പലേടത്തുനിന്നും കേട്ടു പഠിച്ചതല്ലാതെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ആർക്ക് എന്തറിയാം?

ദൈവം ഉണ്ടെന്നു തങ്ങള്ക്ക് ഉറപ്പാണ് എന്ന് ആരെങ്കിലും ശക്തമായി പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ സ്വന്തം വിഭ്രാന്തിയിൽ തുടരാൻ വിടുക.

ഭണ്ഡാരങ്ങളിൽ കയ്യിട്ടു വാരുന്നവരും പല വിധ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ വിറ്റു ജീവിക്കുന്നവരും വയറ്റുപിഴപ്പിന്റെ പ്രശ്നമായാണ് വിശ്വാസം അഭിനയിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ, അത്തരം ആളുകളെ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ശക്തമായ സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾ ഉള്ള കുറച്ചു വിശ്വാസികൾ കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ ഇത്തരക്കാർ വളരെയേറെ ഉണ്ടാകാൻ ഇടയില്ല. സംശയങ്ങൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണ് വളരെ വലിയ വിഭാഗം.

സംശയിച്ചുപോയാൽ എന്താണ്‌ കുഴപ്പം?

മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ താനും അതേപടി ചെയ്തിരിക്കണം എന്നു തീരുമാനിക്കുന്നതെന്തിന് ? അന്ധവിശ്വാസികളുടെ പടയിൽ ഒരു സൈനികനായി ജീവിച്ചുപോകാം എന്ന നാണംകെട്ട നിലപാടിൻറെ ആവശ്യമുണ്ടോ?

മതപുരോഹിതന്മാരുടെ ചെയ്തികളിൽ വിമർശനം തോന്നാത്തവരായി ആരുണ്ട്‌ ? തന്നെക്കാൾ മന: സംഘർഷത്തിലാണ് മറ്റു മിക്കവരും എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നത് പരസ്പരം ഉള്ളു തുറന്ന് സംസാരിക്കാത്തതു കൊണ്ടല്ലെ?

മനുഷ്യരാണ് വിഗ്രഹങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത്. അതിനർത്ഥം നാം വിഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാക്കൾ ആണ് എന്നാണ് . നാം നിർമ്മിച്ച വിഗ്രഹങ്ങളെ പിന്നീട് നാം തന്നെ പൂജിക്കുന്നു. സ്രഷ്ടാവായ ദൈവം തൻറെ സൃഷ്ടികളെ പൂജിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാൽ യഥാർത്ഥ ദൈവവിശ്വാസികൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കെന്താണ് തോന്നുക? ഒരു വക വിരോധാഭാസം എന്ന് കരുതും. എന്നാൽ, സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്താണ് ? നിർമ്മാതാവായ മനുഷ്യൻ തൻറെ ഭാവനയ്ക്കനുസരിച്ച് രൂപപ്പെടുത്തിയ നിർമ്മിതിയെ താനടക്കമുള്ളവരെ സൃഷ്ടിച്ച ശക്തിയായി കരുതി വിശ്വസിക്കുന്നു!
ദൈവവിശ്വാസം യുക്തിരഹിതമാകുന്നതിങ്ങനെയാണ്.

ചിലർക്ക് വിഗ്രഹങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. മനസ്സിൽ ഒരു സങ്കല്പം മതി.
ആരാണ് സങ്കല്പിക്കുന്നത് ?
മനുഷ്യൻ.
മനുഷ്യൻറെ സങ്കല്പത്തിലുള്ള പലതും യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അതിശയോക്തിപരമായ സങ്കല്പങ്ങൾ മനുഷ്യർ പരസ്പരം കൈമാറി – വളരെ കൌതുകത്തോടെ തന്നെ. പിന്നെപ്പിന്നെ, തങ്ങളുടെ സങ്കല്പ നിർമിതികളാണെന്ന സത്യം മറന്ന് ദൈവം പോലുള്ള സാങ്കല്പിക ‘ശക്തി’ കളോട് അവർ സഹായങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിശാചിനെ പോലുള്ള സാങ്കല്പിക ശക്തികളെ ഭയന്നു!

എന്തുകൊണ്ട് നമ്മൾ നമ്മുടെ അവിശ്വാസം പരസ്പരം പറയുന്നില്ല?

വാസ്തവത്തിൽ, ദൈവം എന്നത് നിലവിൽ ഇല്ലാത്തതും കേവലം സങ്കല്പമായി മാത്രം പ്രചരിക്കുന്നതും ആണെന്ന യഥാർത്ഥ വസ്തുത പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരല്ലേ സത്യപ്രബോധകർ? നാം സത്യമല്ലെ പ്രചരിപ്പിക്കേണ്ടത്? യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കുന്നതല്ലേ സത്യസന്ധത? ദൈവങ്ങളെ സങ്കല്പിക്കാനും സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിവുളള മനുഷ്യനെക്കാൾ എങ്ങനെയാണ് ദൈവം കൂടുതൽ ശക്തനാകുക? ദൈവം ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു സങ്കല്പത്തെ ഭയക്കുന്നതെന്തിന്?

സ്വന്തം യുക്തിബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സത്യം കണ്ടെത്തിയ ഓരോ നിരീശ്വരവാദിയ്ക്കും അഭിമാനമാണ് തോന്നേണ്ടത്. അവർ ശരിയായ നിഗമനത്തിലാണ് എത്തിയതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി സ്വയം അഭിനന്ദിക്കേണ്ടതാണ്. നാസ്തിക്യം ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ അതു് സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ അസുലഭ സന്ദർഭമാണെന്ന് അറിയുക. അതിനു സഹായകമാകുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ മനസ്സിന് പൂർവ്വാധികം ആഹ്ളാദവും പൊതുവിൽ ഊർജസ്വലതയും വർദ്ധിച്ചു വരുന്നതായി അനുഭവപ്പെടാതിരിക്കില്ല. സത്യവിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന നിരീശ്വരവാദികളെ അസൂയയോടെ കാണുന്നവരും നിരീശ്വരവാദത്തെ പരിഹസിക്കുന്നവരും ഭീരുക്കളായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. ധീരന്മാരായ ധാരാളം പേർ തങ്ങൾ നിരീശ്വരവാദികളാണെന്ന് സമൂഹത്തിനു മുമ്പിൽ ഉറക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചില ഭീരുക്കൾ അപകടകാരികൾ ആകാം എന്ന സാധ്യത മനസ്സിലാക്കി പ്രവർത്തനം യുക്തിസഹമായി ചിട്ടപ്പെടുത്തണം. നമ്മുടെ ചുറ്റുപാട് നമുക്ക് അനുകൂലമാക്കി മാറ്റാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും നന്നായി ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചു വിവേകശാലികളായി പ്രവർത്തിക്കണം.

ദൈവത്തെ വിളിച്ചല്ല ആരും പിറന്നു വീഴുന്നത്. മനുഷ്യൻ പ്രക്ർത്യാ നിരീശ്വരനാണ്‌. വിശ്വാസപരമായ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ പിന്നീടാണ്‌ നമ്മുടെ മനസ്സിനകത്തേക്ക് നിർബന്ധിച്ചു അടിച്ചു കയറ്റുന്നത്. കുടുംബവും മതപാഠശാലകളും, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ വിദ്യാ സമ്പന്നരെങ്കിലും മൂഢരായ ചില അധ്യാപകരും, സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധ ശക്തികളെ നിരുൽസാഹപ്പെടുത്തേണ്ടതിനു പകരം അവരെ ആശ്രയിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളും, സങ്കോചത്തോടെ വിധേയത്വം നിലനിർത്തുന്ന സമൂഹവും ഈ അന്ധവിശ്വാസത്തെ രൂഢമൂലമാക്കാനും കൂടുതൽ വ്യാപിപ്പിക്കാനും അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും സഹായിക്കുന്നു. ഇത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് അനാവശ്യ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും ചൂഷകരായ പുരോഹിതന്മാരിൽ നിന്നും, മനുഷ്യരെ മോചിപ്പിക്കുന്നതിന് സത്യസന്ധരായ ആളുകളുടെ സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കേണ്ടിവരുന്നത്.

കുടുംബങ്ങളിലും, വാർഡുകളിലും,ഗ്രാമങ്ങളിലും, പട്ടണങ്ങളിലും കട്ടപിടിച്ച ഭീരുത്വം പിന്നീട് ചില വ്യക്തികളിൽ രൂഢമൂലമായ മതഭ്രാന്ത്‌ സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ട്. ആ അവസ്ഥയിൽ ദൈവവിശ്വാസം അപകടകാരിയാണ്. ബോംബ്‌ സ്ഫോടനത്തിലൂടെ നിരപരാധികളെ കൊന്നുകൊണ്ട് ദൈവം കരുണാനിധിയും പരമ കാരുണികനും ആണെന്നു തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭ്രാന്തിനെ ആർക്കാണ് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുക? ദൈവവിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് അത്രയൊന്നും വിശദീകരിക്കാതെ തന്നെ ആളുകൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമില്ല.

വളരെയേറെ സമ്പത്തും ശാരീരികാധ്വാനവും ചെലവഴിച്ചാണ്‌ മതരംഗത്തെ പ്രവർത്തകർ ‘വിശ്വാസി’ സമൂഹത്തെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കകത്ത് തളച്ചു നിർത്തുന്നത്. ദൈവം ശക്തനാണെങ്കിൽ മനുഷ്യരുടെ സഹായവും പിന്തുണയും സംരക്ഷണവും എന്തിനാണ് ?

മതകാര്യങ്ങളിൽ വലിയ വിവരമില്ലെങ്കിലും തങ്ങൾ പറയുന്ന വിവരദോഷം അന്യരെല്ലാം അംഗീകരിക്കണം എന്നു വാശി പിടിക്കുന്നവരുണ്ട്‌. മതവാദികൾക്ക് ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ പല വാദമുഖങ്ങളും ഉന്നയിക്കേണ്ടിവരും. ഇത്തരം വാദങ്ങളെല്ലാം തെറ്റാണെന്ന് പരിശോധനയിൽ കണ്ടെത്തുന്നതോടെ യുക്തിബോധമുള്ളവർ അവ തള്ളിക്കളയുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയാണ് നിരീശ്വരവാദം. അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അടിമബോധത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ മോചിപ്പിക്കാൻ നിരീശ്വരവാദം സഹായിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രബോധത്തിന്റെയും യുക്തിവാദത്തിന്റെയും പരിശോധനാമാർഗ്ഗത്തിൽ തള്ളിക്കളയേണ്ടി വന്ന ഒരു സങ്കൽപ്പമാണ് ദൈവം.

ദാർശനികാന്വേഷണങ്ങളുടെ സുദീർഘമായ ചരിത്രത്തിൽ യുക്തിവാദം (Rationalism), അനുഭവാധിഷ്ഠിത വാദം (Empiricism), പ്രക്ര് തി വാദം (Naturalism), സർവേശ്വര വാദം (Pantheism), സന്ദേഹ വാദം (Skepticism), ഭൌതിക വാദം(Materialism), ഭൌതിക യാഥാർത്ഥ്യ വാദം(Physical Realism) എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടനവധി വാദങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ യുക്തിവാദം ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചിന്താപ്രസ്ഥാനമായി വളർന്നു വന്നത്‌ ഏതാണ്ട് 1650 നും 1800 നും (C.E.) ഇടയ്ക്കാണ്. ഇവരിലെ ആദ്യകാല യുക്തിവാദികൾ മതവിശ്വാസത്തെ വെളിപാടുകളുടെയോ പ്രവാചക വചനങ്ങളുടെയോ ആശ്രയമില്ലാതെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായി, പ്രക്ര് തിയുടെ തന്നെ ക്രമീകരണങ്ങളിൽ ഒന്നായി കാണാൻ ശ്രമിച്ചു. ബുദ്ധിയുടെ ബോധപൂർവകമായ പ്രയോഗത്തിലൂടെ കണ്ടെത്തിയ കാര്യങ്ങൾ മതകാര്യങ്ങളിൽ സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാപനവൽക്ർത മതത്തെ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു യുക്തിയുടെ ഈ പ്രയോഗം. അവരെല്ലാം നിരീശ്വരവാദികളായിരുന്നു എന്നൊന്നും ഇന്നത്തെ നിരീശ്വരവാദികൾ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ, സ്ഥാപിത മതങ്ങൾ ഈ യുക്തിവാദികളിൽ പലരേയും നിരീശ്വരവാദികൾ എന്ന് അധിക്ഷേപിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതാണ് ചരിത്ര വസ്തുത. ഇന്നത്തെ നിരീശ്വരവാദികൾ ഈ പഴയകാല യുക്തിവാദികളെ തങ്ങളുടെ മുൻഗാമികളുടെ കൂടെ പരിഗണിക്കുന്നതിൽ തെറ്റു പറയാനാവില്ല. തോമസ്‌ പെയ്ൻ, വോൽതെയർ തുടങ്ങിയവർ അന്നു ദൈവത്തെ നിഷേധിച്ചില്ല എന്നത് യുക്തിവാദം ദൈവനിഷേധത്തിലേക്ക് വളരില്ല എന്ന വാദത്തെ ഒരു തരത്തിലും ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. വരും കാലത്തിൻറെ ജ്ഞാനോദയ പ്രസ്ഥാനം (Movement for Enlightenment) പുതിയ മാനവികതയുടെ കൊടിക്കൂറ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ ബലമേറിയ അടിത്തറയായി വർത്തിക്കുന്നത് നാസ്തിക്യമായിരിക്കും എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.

Advertisements

About നവമാനവന്‍

റാഡിക്കല്‍ ഹ്യൂമനിസം എന്റെ ദര്‍ശനം
This entry was posted in നവോത്ഥാനം and tagged , , . Bookmark the permalink.

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / മാറ്റുക )